Omstreeks 1225 werd het terrein vrijgemaakt voor de tweede bouwcampagne. Intussen waren de architectuurvormen en de parochiale geldmiddelen dermate geëvolueerd, dat men van het oorspronkelijk plan afweek voor een nog grootser opvatting. Enkel de verlenging van het kerkschip was conform aan het reeds uitgevoerde deel, zij het met verjongde details. Dwarsschip en koor kregen iets hogere gevels en daken, maar het grootste verschil ligt in de opstelling van de travee. De tribunes werden weggelaten, zodat de schiparcaden mateloos hoog konden worden opgetrokken voor een optimale lichtinval in de middenbeuk, die nu ook van meetaf aan werd overwelfd. Het opvangen van de kruisribben van de overkluizing op traveegewijs opstijgende schalken, heeft de gelede binnenwand meteen een sterk ritme verleend. Deze diensten liepen over de kapitelen van de grote kolommen heen vanop kunstig bewerkte baldakijnen, die samen met door voetzuiltjes gedragen consoles beeldnissen voor pilaarheiligen vormden. In de alternerende verscheidenheid van de sculpturale behandeling van kapitelen, baldakijnen en consoles klonk een verre echo na van de steunenwissel in de oude kerken. Het koor was vlak afgesloten: de middenbeuk na vier, de zijbeuken na drie jukken. Deze gereduceerde vorm van kooreinde vindt men in de cisterciënzerarchitectuur en enkele vroeggotische kathedralen, doch vooral in de streekeigen traditie.